Sedmog jula, na Ivanjdan, valjevski kriminalac Žikica Jovanović, koji je zbog svog učešća u međunarodnom terorizmu tokom španskog građanskog rata prozvan „Španac“, povukao je obarač pištolja. Ubio je tridesetčetvorogodišnjeg žandarmerijskog narednika Bogdana Lončara koji je tog dana čuvao pijacu u Beloj Crkvi na kojoj se održavao vašar. U nedužnog čoveka, koji se šetao pijacom ne sluteći ništa, „Španac“ je podmuklo ispalio kuršum, čim se Bogdan okrenuo prema njemu. Tom prilikom ubijen je i Bogdanov kolega Milenko Braković. Kao moguć razlog ovih ubistava navodi se ljubomora zbog mlade studentkinje u koju je „Španac“ bio zaljubljen, ali je ona volela Bogdana.
Ovaj nesrećni datum kada je Srbin ubio Srbina, decenijama je proslavljan kao komunistički praznik-dan ustanka u Srbiji protiv nemačkih okupatora, mada sa time nije imao nikakve veze. Prava istina je da su komunisti sa svojim terorističko-partizanskim načinom ratovanja počeli mnogo kasnije, srpskom narodu potpuno nepotrebno, za svoj račun. Pravi ustanak je počeo mnogo ranije, kada je 12. aprila 1941. pukovnik Dragoljub Mihajlović odbio da prizna kapitulaciju i povukao se u šumu. Mesec dana kasnije, pukovnik Mihajlović i još nekoliko oficira su zvanično objavili ustanak u Srbiji još 13. maja, na Ravnoj Gori.
( odlomak iz moje knjige “Tekstil od bodljikave žice“ )
